Logan: Wolverine, 2017 yılında James Mangold yönetmenliğinde vizyona girdiğinde, Hugh Jackman'ın on yedi yıllık süper kahraman serüveninin de durak noktası oldu. 2029 yılının tozlu ve huzursuz ABD-Meksika sınırında geçen hikaye, beklendik büyük aksiyon sahnelerinden ziyade yorgun bir adamın tükenmişliğini odağına alıyor. Artık güçleri zayıflayan ve bir hayli yaşlanan Logan, bir yandan hasta Profesör X ile ilgilenirken diğer yandan dünyadan elini eteğini çekmeye çalışıyor.

Gerçi Laura adındaki genç mutantın ortaya çıkışı, tüm bu ıssız düzeni kökünden sarsıyor. Aksiyon ve bilim kurgu unsurları taşısa da, filmin damarlarında dolaşan o karanlık ve duygusal western havası, karakterin iç dünyasını daha görünür kılıyor. Patrick Stewart ve Dafne Keen ile tamamlanan bu üçlü performans, serinin genelinden farklı bir ağırlık taşıyor.

Şiddetin dozunun arttığı ancak bu şiddetin bir amaçtan ziyade bir mecburiyet gibi sunulduğu bir tablo var karşımızda. Çizgi roman uyarlamalarından alışık olduğumuz o parlak dünyalar burada yok; yerini sınır hattındaki çaresizliğe ve geçmişin yaralarına bırakıyor. Mangold, ikonik bir karakteri büyük bir gürültüyle değil, sessiz bir kabullenişle uğurlamayı tercih etmiş.