2000 yılında Samsun’da bir minibüste yolculuk eden Uğur, radyoda çalan seksenli yılların popüler bir şarkısıyla geçmişe yolculuk yapar. Bu şarkı, onu kızı Berrak’ın aynı melodiyi söylediği 1980 yılına, Sivas’a götürür.

O yıllarda makinist olan Uğur, eşi Handan’a Divriği’ye depo şefi olarak atandıklarını ve lojman hakkı kazandıklarını müjdeler. Ancak bu sevindirici haber, komşularının Divriği’deki Alevi nüfusu hakkında olumsuz sözleriyle Handan’da endişeye dönüşür.

Divriği’ye vardıklarında lojmanın henüz boşaltılmadığını öğrenen aile, ev bulamaz ve bir imdat vagonunda yaşamaya başlar. Handan, lojman sorunu, Alevi komşuların varlığı ve demiryollarının tehlikeleri yüzünden mutsuzdur.

Bu zorlu koşullar, ailenin hayatını derinden etkilerken, aylar sonra lojmanın boşalmasıyla gelişen olaylar onları bambaşka bir noktaya taşır. Uğur’un geçmişe dönüşü, ailesinin bu dönemde yaşadığı zorlukları ve dönüşümleri gözler önüne serer.

Film, bir ailenin umut, endişe ve dayanışma dolu hikayesini, dönemin sosyal dinamikleriyle harmanlayarak anlatır.