Kukla, Jodie Foster'ın yönetmen koltuğuna oturduğu ve 2011 yılında izleyiciyle buluşan, kendi türü içinde oldukça tuhaf bir köşede duran yapım. Mel Gibson'ın canlandırdığı Walter Black karakteri, ağır bir depresyonun içinde savrulurken hayatını yeniden inşa etmek için alışılmadık bir yol seçiyor. Bir kunduz el kuklasını kendine dış ses yapması, aslında enkaz halindeki ruh halinin bir dışavurumu.

Senaryosu 2008 yılında en iyi henüz çekilmemiş hikayelerin listelendiği The Black List'te yer alan bu film, izleyiciyi trajikomik bir psikolojik yolculuğa çıkarıyor. Foster'ın yanı sıra Anton Yelchin'in de yer aldığı kadro, ailenin dağılma evresini ve bireyin kendi kimliğiyle girdiği sessiz savaşı sakin bir dille işliyor.

Gerçi kuklanın yarattığı mesafe bir süre sonra ana karakterin kendi gerçekliği haline geldiğinde, durum komediden ziyade insanın kendi zihniyle kurduğu gerilimli bir ilişkiye evriliyor. Little Miss Sunshine veya Garden State tarzı, hayata biraz yamuk bakan hikayeleri sevenler için tanıdık bir tat bırakıyor. Kukla ile insan arasındaki o ince çizgi belirsizleştiğinde, anlatılanın sadece bir oyuncak değil, bastırılmış gerçeklerin ta kendisi olduğunu fark ediyorsunuz.