Basri, demir yollarında yol bekçisi olarak sessiz ve yalnız bir hayat sürer. On sekiz yıl önce, üniversite öğrencisi oğlu Seyfi gözaltına alınmış ve bir daha hiçbir haber alınamamıştır.

Oğlu ne ölü ne sağ, ne var ne yok olmuş, Basri'yi belirsizliğin ortasında bırakmıştır. Kayıptan altı yıl sonra karısını da kaybeden Basri, yavaş yavaş toplumdan soyutlanır.

Hayata tutunmasını sağlayan tek şey, sarsılmaz bir umuttur. Her ayın başında ve ortasında, oğlunun bulunması için yetkililere dilekçe yazma ritüelini on sekiz yıldır hiç aksatmadan sürdürür.

Günlük görevi olan tren raylarını kontrol edişi de bu umudun bir parçasıdır; uçsuz bucaksız raylar, onun bekleyişinin ve arayışının sessiz tanıkları olur. Anadolu'nun dingin doğası ve demiryollarının çevrelediği yaşamı içinde, Basri'nin hikâyesi vicdanla umut arasında gidip gelir.

Her dilekçe, her bakış, rayların sonsuzluğunda kaybolan bir oğula duyulan özlemin ve asla vazgeçmeyen bir baba yüreğinin ifadesidir.