Korsaj, 1877 yılının Viyana sarayında, 40 yaşına basan Avusturya İmparatoriçesi Elisabeth'in zihninin içine davet ediyor bizi. Yönetmen Marie Kreutzer, tarihi gerçekliği katı bir disiplinle aktarmak yerine, karakterin iç dünyasındaki huzursuzluğu merkeze alıyor. Vicky Krieps, imparatoriçenin üzerindeki o ağır baskıyı ve sessiz kalmaya zorlanan kadının isyanını, Cannes'da ödül getiren duru bir oyunculukla yansıtıyor.

Florian Teichtmeister ve Katharina Lorenz'in eşlik ettiği hikaye, imparatorluk protokollerinin yarattığı klostrofobik havayı iliklerinize kadar hissettiriyor. Güzelliği bir mücevher gibi sergilenen Elisabeth'in, kendisine biçilen dar kalıpları reddedişi, dönemin ağır atmosferiyle tezat oluşturuyor.

Spencer veya Jackie gibi filmlerde gördüğümüz o yalnızlaşan figür, burada çok daha melankolik bir tonla işlenmiş. Açıkçası, insanın kendine dayatılan imajdan kurtulma çabasını izlemek, tarihsel dekorun soğukluğuyla birleşince farklı bir tat bırakıyor. Film, bir dönemi anlatırken aslında zamansız bir özgürlük arayışının fotoğrafını çekiyor.