Kelebek ve Dalgıç, Jean-Dominique Bauby’nin Elle dergisinin editör koltuğundan bir hastane odasına, kendi bedeninin içine hapsolduğu o zorlu dönemi anlatan bir biyografi. Julian Schnabel, 1990’ların ortasında Fransa’da geçen bu hikayeyi perdeye taşırken bambaşka bir yol izliyor. Mathieu Amalric ve Emmanuelle Seigner’in başrollerini paylaştığı yapımda, sadece sol gözünü oynatabilen bir adamın dünyaya bakışını hissediyoruz.

Kamera, büyük oranda Bauby’nin gözü yerine geçiyor. Etrafındaki insanları, tavanı, pencerelerin ardındaki dünyayı onun perspektifinden izlemek, hikayenin ritmini belirleyen temel unsur. Göz kırpma yöntemiyle tek tek harfleri seçerek bir kitap yazma çabası, fiziksel kısıtlılığın zihinsel bir özgürlüğe nasıl dönüştüğünü gösteriyor.

Sanki bir kafesin içinden dışarıyı izliyor gibiyiz. The Sea Inside ya da My Left Foot gibi yapımların kurduğu o dirençli atmosfer burada da var. Ne var ki film, dramatik bir çöküşten ziyade, içsel bir yolculuğun nasıl kelimelere dökülebileceğine dair felsefi bir deneme gibi ilerliyor. Hafızanın koridorları ve gerçek hayatın ağırlığı, bu sessiz iletişimde kendine bir yer buluyor.