Kayıp Balık Nemo, 2003 yılında Andrew Stanton yönetiminde izleyiciyle buluştuğunda, animasyon dünyasında baba-oğul ilişkisine dair oldukça samimi bir kapı aralamıştı. Hikaye, Büyük Bariyer Resifi’nde yaşayan ve oğlunu korumak uğruna dünyayı karşısına almaya hazır olan aşırı temkinli baba Marlin ile başlıyor. Oğlu insanlar tarafından yakalanıp Sidney Limanı’ndaki bir akvaryuma götürülünce, Marlin’in okyanustaki uzun ve tehlikeli arayışı başlıyor.

Bu macera dolu yolculuğunda ona hafıza sorunlarıyla başı dertte olan, ancak neşesini hiç kaybetmeyen Dory eşlik ediyor. Albert Brooks ve Ellen DeGeneres’in seslendirmeleriyle karakterler, animasyonun eğlenceli dokusunu duygusal bir derinlikle birleştiriyor. Açıkçası, filmin merkezindeki Nemo isminin Latince’de hiçbir kimse anlamına gelmesi, hikayenin alt metnindeki o mütevazı ve yalnız arayışla ilginç bir tezat oluşturuyor.

Zaman geçse de, Sidney Limanı’nın sularından okyanusun derinliklerine uzanan bu hikaye, kendi başına bir yer edinmeyi başarıyor. Sevimli Canavarlar veya Oyuncak Hikayesi gibi yapımların dünyasına aşina olanlar, Stanton’ın kurduğu bu evrende benzer bir insani dokunuş bulabiliyor. Okyanusun uçsuz bucaksızlığı karşısında küçük bir balığın cesareti, aslında ne kadar uzağa gidebileceğimizin bir kanıtı gibi.