Kardaki Palmiyeler, Luz Gabas'ın aynı isimli romanından beyazperdeye aktarılan, İspanya sinemasının bütçe olarak oldukça iddialı işlerinden biri. Yönetmen koltuğunda Fernando Gonzalez Molina'nın oturduğu 2015 yapımı bu dram ve romantizm dengesi, izleyiciyi iki farklı zaman dilimi arasında gezdiriyor.

Günümüz İspanyası'nda geçen modern bir arayışla başlayan hikaye, rotasını 1950'lerin İspanyol Ginesi'ne, yani dönemin Fernando Poo bölgesine çeviriyor. Mario Casas ve Adriana Ugarte'nin başrollerini paylaştığı filmde, genç bir kadının eski bir mektuptaki ipuçlarını takip ederek ailesinin köklerine uzanışına tanıklık ediyoruz. Arşivlerden fırlamış gibi duran o tropikal plantasyon ortamı, zamanla amcasının yaşadığı yasak aşkın gölgesinde bir aile dramına dönüşüyor. Gerçi mekanın sunduğu görsel atmosferin, karakterlerin içsel yolculuğuyla bu kadar uyumlu olması hikayeyi daha gerçekçi kılıyor.

Out of Africa veya The English Patient tadında, geniş ölçekli dönem anlatılarını sevenler için izleme deneyimi bu noktada daha belirgin hale geliyor. İnsanın kendi geçmişindeki boşlukları doldurma arzusu, hiç tanımadığı bir coğrafyanın kaderiyle birleşince ortaya çıkması kaçınılmaz olan o ağır yük, filmin genel tonunu belirliyor. Büyük duygular, çoğu zaman en uzak coğrafyalarda saklı kalıyor.