Jumbo, 2019 yapımı Fransız sinemasından çıkan, türlerin sınırlarını zorlayan bir çalışma. Yönetmen koltuğunda Zoé Wittock oturuyor. Noémie Merlant ve Emmanuelle Bercot başrolleri paylaşıyor. Hikaye, lunaparkta içine kapanık bir hayat süren Jeanne karakterinin, parktaki yeni mekanik eğlence aracıyla kurduğu sıra dışı ilişkiye odaklanıyor. Objektofili yani nesnelere duyulan tutkulu bağlılık, bu filmde alışılmışın dışında, oldukça şiirsel bir dille anlatılıyor.

Gerçi bir makineye karşı hisler beslemek ilk bakışta garip gelebilir. Ancak yönetmen, bu tuhaflığı dışlamıyor; aksine karakterin yalnızlığıyla harmanlayıp melankolik bir atmosfere dönüştürüyor. Fransız lunaparkının neon ışıkları arasında geçen bu süreç, bir insanın çevresiyle olan uyumsuzluğunu da sessizce ortaya döküyor.

Titane veya Her gibi filmlerden aşina olduğumuz, insan ile cansız nesneler arasındaki o sınırda gezinme hali, burada daha duygusal bir tona bürünüyor. Teknik bir cihazın soğukluğu ile bir kadının iç dünyasındaki sıcaklık arasındaki mesafe, düşündürücü bir şekilde kapanıyor. İnsanın bağ kurma ihtiyacının ne kadar öngörülemez olabildiğini sessizce gösteriyor.