Bri ve Sheila, on yaşındaki ağır engelli kızları Joe’ya bakmakta zorlanan bir çifttir. Joe, doğuştan gelen serebral palsi nedeniyle zihinsel ve fiziksel olarak gelişememiş, sürekli bakıma muhtaç bir çocuktur.

Çiftin günlük yaşamı, Joe’nun bakımı etrafında dönerken, bu durum evliliklerini ve ruh sağlıklarını derinden etkilemektedir. Bri, kızının acı çektiğini düşünerek ötenazi fikrine giderek daha fazla kapılırken, Sheila ise Joe’ya olan bağlılığı ve annelik içgüdüsüyle bu düşünceye karşı durur.

Film, bu ağır yükün altında ezilen çiftin bir gününü, kara mizah ve acımasız bir dürüstlükle gözler önüne serer. Bri’nin durumu hafifletmek için geliştirdiği tuhaf mizah anlayışı, aslında derin bir çaresizliğin ve umutsuzluğun dışavurumudur.

Evlerine gelen arkadaşları ve doktor ziyareti, çiftin içinde bulunduğu çıkmazı ve toplumun bu tür durumlara bakışını daha da belirgin hale getirir. Joe’nun varlığı, herkesin hayatında bir kırılma noktası yaratmış, sevgi, suçluluk, sorumluluk ve acıma gibi duyguları iç içe geçirmiştir.

Bri’nin çaresizliği, onu radikal bir karar almaya iter. Bu karar, çiftin arasındaki gerilimi doruk noktasına çıkarır ve onları hayatlarının en zorlu sınavıyla yüzleşmek zorunda bırakır.

Film, izleyiciyi rahatsız edici ama insani bir sorgulamaya davet ederken, aşırı koşullar altında sevginin, fedakarlığın ve hayatta kalma içgüdüsünün sınırlarını acımasız bir netlikle çizer.