Alejandro Jodorowsky, 1970'lerin ortalarında Frank Herbert'in bilimkurgu klasiği Dune'u sinemaya uyarlamak için iddialı bir projeye girişir. Ancak bu, sıradan bir uyarlama değildir; Jodorowsky'nin vizyonu, dönemin sinema anlayışının çok ötesinde, neredeyse mistik bir deneyim sunmayı hedefler.

Proje, Salvador Dali, Orson Welles ve Mick Jagger gibi ikonik isimleri kadrosuna dahil etmeyi planlarken, görsel tasarımda H.R. Giger, Moebius ve Chris Foss gibi devrimci sanatçılarla iş birliği yapar.

Jodorowsky, filmi yalnızca bir anlatı değil, izleyicinin bilincini dönüştürecek bir "peygamberlik" aracı olarak görür. Yönetmen, senaryoyu ve hikâye tahtasını (storyboard) titizlikle hazırlar; bu tahta, neredeyse filmin kendisi kadar ayrıntılı ve etkileyicidir.

Jodorowsky, Dune'u geleneksel anlatı kalıplarından sıyırarak, psikedelik bir yolculuk ve felsefi bir sorgulama haline getirmek ister. Ancak devasa bütçesi ve alışılmadık yaratıcı talepleri, Hollywood stüdyolarını projeden uzaklaştırır.

Sonunda, finansman sağlanamaz ve bu eşsiz film hiçbir zaman çekilemez. Yine de Jodorowsky'nin Dune'u, hiç var olmamış olmasına rağmen sinema tarihini derinden etkiler.

Proje için hazırlanan kapsamlı hikâye tahtası, karakter tasarımları ve görsel konseptler, ileride Alien, Blade Runner ve Star Wars gibi yapımlara ilham kaynağı olur. Belgesel, bu gerçekleşmemiş başyapıtın ardındaki yaratıcı çılgınlığı, Jodorowsky'nin sınırsız hayal gücünü ve bir filmin asla tamamlanmamış olsa bile nasıl bir kültürel miras bırakabileceğini gözler önüne serer.