İskoçya'nın Son Kralı, 1970'lerin Uganda atmosferini perdeye taşırken genç doktor Nicholas Garrigan’ın şahsi hikayesi üzerinden diktatör Idi Amin’in karanlık dünyasına bakıyor. Kevin Macdonald yönetmenliğindeki yapım, biyografi ve dram türlerini tarihsel bir zeminle buluştururken, James McAvoy ile Forest Whitaker arasındaki o tekinsiz bağı odak noktasına alıyor. Garrigan’ın yardım etme arzusuyla çıktığı yolun, kısa sürede bir hayatta kalma oyununa dönüştüğü anlar filmin ağırlık merkezini oluşturuyor.

Forest Whitaker’ın bu karakter çalışmasıyla Akademi Ödülü’ne uzandığı gerçeği, performansın gücüne dair bir fikir veriyor. Kendisi Amin’in öngörülemezliğini öyle bir noktaya taşıyor ki, izleyici olarak onun yanındayken bile güvende hissetmek zorlaşıyor.

Garrigan, gücün getirdiği lüks ve hayranlık duygusuyla Amin’in yakın çevresine girdiğinde, karşı karşıya kaldığı gerçekleri görmezden gelmekle gerçeği kabul edip bedelini ödemek arasında sıkışıp kalıyor. Hotel Rwanda veya Schindler'in Listesi gibi benzer süreçleri anımsatan yapımlarda olduğu gibi, burada da olan biten her şey bir insanın vicdanı üzerinden sorgulanıyor. Bir hekimin merhametiyle bir zorbanın vahşeti, aynı kadraja sığdığında ortaya çıkan tablo hayli rahatsız edici. Yönetmen bu sarsıcı dönüşümü, ideallerin nasıl yavaş yavaş aşındığını göstererek anlatmayı seçiyor.