İnşaat, 2003 yılında Ömer Vargı ve Tolgay Ziyal ortaklığında vizyona girdiğinde yerli kara komedi türü için epey taze bir soluk olmuştu. Emre Kınay ve Şevket Çoruh, İtalya hayalleri kurarken kendilerini bir anda yerel bir suç sarmalının içinde bulan iki işçiyi canlandırıyor. İstanbul’un 2000’lerin başındaki kaotik atmosferinde geçen hikaye, basit bir iş kazasının absürt bir yalan rüzgarına dönüşmesini konu alıyor.

Açıkçası film, suç ve dramı komediyle harmanlarken o dönemki Türk sinemasının alıştığımız kalıplarının biraz dışına çıkmayı başarıyordu. 2004 İstanbul Uluslararası Film Festivali'nde başrol oyuncularına En İyi Erkek Oyuncu ödülünü getiren performanslar, işin hem ciddiyetini hem de absürtlüğünü ayakta tutan temel unsurdu.

Fasulye veya Pardon gibi işlerde gördüğümüz o hafif tedirgin ama gülümseten şehirli mizahı burada da oldukça belirgin. Olayların kendi içindeki mantıksızlığı, karakterlerin çaresizliğiyle birleşince ortaya trajikomik bir tablo çıkıyor. Yönetmenler, sıradan insanların büyük hatalar karşısındaki tepkilerini ustalıkla beyazperdeye taşımış.