Il principe di Roma, bizi 1829 yılının Roma sokaklarına, soyluluk unvanı peşinde koşan Bartolomeo’nun hırslı dünyasına götürüyor. Edoardo Falcone, Charles Dickens’ın o bilindik Noel Şarkısı anlatısını alıp İtalyan dokunuşuyla bambaşka bir atmosfere taşıyor. Marco Giallini’nin canlandırdığı karakter, elindekilerle yetinmek yerine daha fazlasını ararken, aslında kendi geçmişiyle yüzleşeceği tuhaf bir döngünün içine düşüyor. Giulia Bevilacqua’nın da dahil olduğu bu serüven, dönem filmi estetiğini komediyle birleştirirken, fantezi unsurlarıyla da hikayeyi ayakları yerden kesilen bir noktaya taşıyor.

Açıkçası, insanın kendi hatalarıyla yüzleşmesi her zaman ağır bir mesele olmak zorunda değil. Falcone, bu durumu biraz mizah ve biraz da masalsı bir tonla yumuşatmış.

Karakterin zaman ve mekan arasında yaptığı bu yolculuk, soylu olmanın ötesinde, iyi bir insan olmanın ne anlama geldiğini sorgulatan bir ayna tutuyor. Perfetti sconosciuti tadında, insan psikolojisine dair küçük ama etkili gözlemler yapan film, 19. yüzyıl Roma'sını fonda kullanırken karakterin iç dünyasındaki karmaşayı ön plana çıkarıyor. Yönetmenin sineması, hırsların ve kibirin ne kadar kırılgan olabileceğine dair sessiz bir hatırlatma niteliğinde.