İsa ve Bahar, ruhlarının farklı iklimlerinde buluşamayan bir çifttir. Mimar olan İsa, kariyerine odaklanmış, soğukkanlı ve mesafeli bir karakterken; televizyon yapımcısı Bahar daha duygusal ve kırılgandır.

İlişkileri, tıpkı mevsimler gibi ani değişimler gösterir; bazen güneşli bir anın ardından fırtınalı bir sessizlik çöker. Birlikte geçirdikleri tatil sırasında yaşadıkları bir tartışma, aralarındaki uçurumu iyice belirginleştirir.

Ayrılığın ardından İsa, Bahar’ın peşinden Doğu’ya, kar ve soğuğun hüküm sürdüğü Ağrı’ya gider. Kaş’ın sıcak ve parlak günlerinden kopup karlı ovalara uzanan bu yolculuk, içsel hesaplaşmalarının da yansımasıdır.

İkisi de birbirlerine duydukları özlemi ve kırgınlıkları sorgularken, buluştukları anlarda bile aynı iklimde yaşayamadıklarını fark ederler. Ne güneş ne de kar, aralarındaki duygusal mesafeyi kapatmaya yetmez.

Film, insan ilişkilerindeki iniş çıkışları doğanın değişken iklimleriyle paralel bir şekilde işler. Nuri Bilge Ceylan, karakterlerin iç dünyalarını uzun sessizlikler ve çarpıcı görüntülerle aktarırken, seyirciyi de bu duygusal yolculuğa ortak eder.

İklimler, sevginin, özlemin ve yalnızlığın keskin sınırlarında gezinirken, her ruhun kendine ait bir mevsimi olduğunu hatırlatır.