Hobbit: Beş Ordunun Savaşı, Peter Jackson yönetimindeki Orta Dünya yolculuğunun finalini işaret ediyor. 2014 yılında vizyona giren bu yapım, serinin önceki filmlerinden alıştığımız o geniş ve ferah macera havasını geride bırakıp, yerini daha karanlık ve sıkışmış bir atmosfere bırakıyor. Martin Freeman, Ian McKellen ve Richard Armitage üçlüsünün merkezinde şekillenen hikaye, Erebor cücelerinin ejderha Smaug ile olan hesaplaşmalarının ardından gelen o büyük belirsizliği ele alıyor.

Orta Dünya, Üçüncü Çağ döneminde geçen bu film, tek bir noktaya odaklanmak yerine beş farklı ordunun aynı topraklar üzerinde kaderini belirlemeye çalıştığı bir kaosun resmini çiziyor. Gerçi ejderha tehlikesi bertaraf edilmiş gibi görünse de, asıl yıkıcı olanın hırs ve toprak tutkusu olduğunu görmek pek şaşırtıcı değil.

Aksiyon ve fantastik öğelerin yoğunlaştığı bu süreç, Tolkien dünyasının beyazperdedeki son büyük epik anlatısı olarak kalıyor. İnsanların, elflerin ve cücelerin bir araya geldiği bu hesaplaşma, huzurlu bir Hobbit köyünden çok daha uzak, gökyüzünün bile griliğe teslim olduğu bir gerçeklikle son buluyor. Yönetmenin bu tercihi, destansı bir vedanın nasıl tınlaması gerektiğine dair kendi cevabı gibi.