Emmanuelle, seksen beş yaşındaki babası André'nin felç geçirdiği haberini alır almaz onun yanına koşar. Hastane odasında yatan babası, artık tanıdığı hayatı yaşamak istemediğini söyler ve kızından son bir istekte bulunur: yaşamına son vermesine yardım etmesini talep eder.

Bu beklenmedik ve ağır istek, Emmanuelle'i derin bir ikilemin içine sürükler. Bir yanda babasının acısını ve özerkliğe duyduğu saygıyı anlamak, diğer yanda bu yükü taşımanın getirdiği etik ve duygusal çalkantıyla başa çıkmak zorundadır.

İlişkilerindeki geçmiş dinamikler de bu sürece eşlik eder. Emmanuelle'in önünde, sevgi ile sorumluluk, arzu ile yasalar arasında gidip gelen zorlu bir yol uzanır.

Babasının isteğini yerine getirip getirmeyeceği sorusu, her ikisinin de hayatını derinden etkileyecek kişisel ve ailesel bir dönüm noktasına evrilir.