Hayatin Tuzu, Murat Düzgünoglu’nun 2009 tarihli bu sakin drama denemesi, Bitlis’in o kendine has, biraz ağır akan coğrafyasında geçiyor. Film, dul bir anne ile yetişkin çocuklarının kendi iç dünyalarına sıkışmışlıklarını anlatırken, merkezine İstanbul’dan yuvaya dönen bir aile üyesini alıyor. Levent Ülgen, Güzin Çoragan, Kanbolat Görkem Arslan, Bülent Düzgünoglu ve Asiye Dinçsoy’un paylaştığı roller, karakterlerin geçmişle hesaplaşmalarına ve aralarındaki sessiz çatışmalara aracılık ediyor. 2000’li yılların taşra gerçekliği, ailenin üzerindeki görünmez örtüyü yavaşça aralıyor.

Öykü, boğucu atmosferi destekleyen görsel detaylarla ilerliyor. Mezbahadan kaçıp şehirde dolanan yaralı bir ineğin kamera kadrajına girmesi, aslında filmin genel ruh halini özetleyen simgesel bir tercih. Gerçi sembolizm burada göze sokulan bir unsur değil, hayatın doğal akışına karışıp giden bir hüzün gibi duruyor. Yumurta veya Tatil Kitabı gibi o dönemin benzer arayıştaki sinema örneklerini akla getiren yapısı, büyük laflar etmeden insan hikayesini kendi çıplaklığıyla sunma çabasında.

Kamera, taşranın o bitmek bilmeyen durgunluğunu olduğu gibi yansıtıyor. Karakterler değişen dünyalarına uyum sağlamaya çalışırken, aslında en çok kendi eksiklikleriyle uğraşıyorlar. Sessizliğin gürültüsünden geriye kalan, ailenin birbirine söyleyemediği o ağır yük oluyor.