Güneş Sonrası, Charlotte Wells’in kendi geçmişinden izler taşıyan ilk uzun metrajlı işi olarak 2022 yılında sinemaseverlerle buluştu. Hikaye, 1990'ların sonunda Fethiye’nin güneşli bir tatil beldesinde geçiyor. 11 yaşındaki Sophie ve babası Calum, birbirlerine ne kadar yakın görünseler de aralarındaki o sessiz mesafeyi ekran başındakilere yavaş yavaş hissettiriyor. Paul Mescal ve Frankie Corio’nun paylaştığı performanslar, hikayenin merkezindeki o kırılgan baba-kız ilişkisini sahici kılıyor.

Film, yetişkin bir Sophie’nin elindeki eski kamera kayıtlarına ve zihnindeki kırıntılara bakarak babasını yeniden keşfetme çabasını anlatıyor.

Melankolik bir tona sahip olan bu dram, aslında sadece bir tatil hikayesi değil. Geçmişin bulanık anılarıyla bugünün gerçekliği arasında gidip gelen, parçalı bir hatırlama süreci. Kamera, bir dönem kamerasının huzursuzluğu ve nostaljisiyle hareket ederken, izleyiciye cevabı verilmemiş soruların ağırlığını bırakıyor. Gerçi bazen insan, en yakınındakini bile tam olarak tanıyıp tanımadığını kendine sormadan edemiyor. Tıpkı Columbus veya The Lost Daughter gibi yapımlarda olduğu gibi, burada da büyük olaylardan ziyade o küçük, sessiz anların izini sürüyoruz.