Göz, 2013 yılında korku ve psikolojik türün sınırlarını zorlayan Mike Flanagan imzalı bir yapım. Karen Gillan ve Brenton Thwaites, yıllar önce anne ve babalarının trajik kaybına yol açtığına inandıkları antik bir aynanın peşine düşen iki kardeşi canlandırıyor. Aslında hikaye, geçmişin hayaletleriyle bugünün gerçekliği arasında sıkışıp kalan bir zihin oyununa dönüşüyor.

Mike Flanagan, yönetmen koltuğuna oturmadan önce kendi kısa filmi olan Oculus: Chapter 3 - The Man with the Plan ile bu fikrin tohumlarını atmıştı. Orijinal bir kısa filmden, hem gerilimli hem de kasvetli uzun metraja uzanan bir yolculuk bu. Aile evinin içine hapsolmuş iki farklı zaman dilimi, aynanın gerçekliğini sorgulatırken kardeşlerin akıl sağlığını da ince bir ipe bağlıyor.

The Conjuring veya Sinister tarzı işlerin kurduğu o huzursuz edici atmosferi sevenlerin yabancılık çekmeyeceği bir anlatı. Gerçi film, korkuyu ucuz efektlerle değil, daha çok insanın zihnindeki boşlukları doldurarak inşa etmeyi seçiyor. Sonuçta bazı anılar, gerçeğin kendisinden çok daha tehlikeli hale gelebiliyor.