Goldman Davası, 1975 yılının Fransa'sında yaşanan o çalkantılı atmosferi bir mahkeme salonunun dar sınırlarına sığdırmayı başarıyor. Yönetmen Cédric Kahn, izleyiciyi süslü dekorlardan veya geçmişe dönen flashback sahnelerinden arındırılmış, ham bir hukuk mücadelesinin içine bırakıyor. Arieh Worthalter’in oldukça gerçekçi bir performansla hayat verdiği Pierre Goldman, bir yandan hakkındaki suçlamalarla hesaplaşırken diğer yandan ideolojik bir duruş sergiliyor.

Müzik kullanımını tamamen devre dışı bırakan bu tercih, mahkemenin o yoğun ve sıkışık havasını daha da belirgin kılıyor. Arthur Harari’nin de eşlik ettiği bu süreç, izleyiciyi bir suç dramından ziyade keskin bir fikir ayrılığına ve karakter analizine odaklanmaya zorluyor.

Kahn’ın amacı belli; izleyiciye hazır cevaplar sunmak yerine mahkeme salonundaki o gerilimli sessizliği ve kelimelerin ağırlığını hissettirmek. Dönemin siyasi yankıları ve adalet sisteminin işleyişi, film bittiğinde bile zihinde dönüp duran soru işaretleri bırakıyor.