Gençlik, yönetmen Paolo Sorrentino'nun Muhteşem Güzellik sonrası çektiği ikinci İngilizce filmi olarak 2015 yılında izleyiciyle buluştu. İsviçre Alpleri'nin sakin ve izole atmosferinde geçen hikaye, emekli bir orkestra şefi olan Michael Caine ile yakın arkadaşı yönetmen Harvey Keitel'in yaşlılık, sanat ve geçmişin getirdiği yükler üzerine yaptıkları sohbetlere odaklanıyor. Modern zamanın karmaşasından uzak, lüks bir otelde günlerini geçiren bu iki eski dost, kendi hayatlarının muhasebesini yaparken çevredeki diğer insanların arayışlarına da tanıklık ediyor.

Film, estetik görsel dili ve melankolik tonuyla insani zaafları düşsel bir çerçeveye oturtuyor. Sorrentino'nun filmografisinde, Fellini'nin 8½'i ile kurduğu bağlar ya da The Banshees of Inisherin'deki gibi melankolik bir dostluk arayışı dikkat çekici bir noktada duruyor.

Gerçi yaşlılığın getirdiği o sessiz kabulleniş, insanın elinde kalanlarla yüzleşme biçimi aslında filmin merkezindeki asıl sessizliği oluşturuyor. Hayatın anlamını ararken, anıların yavaşça yer değiştirdiği o ince çizgide yürümek bazen sadece susmayı gerektiriyor.