Gel Yüzelim, Şili yapımı bir dram olarak bu yılın dikkat çeken işlerinden biri. Yönetmen koltuğunda Dominga Sotomayor Castillo oturuyor; kendisini Thursday Till Sunday gibi işlerinden hatırlayanlar, yine sakin ama bir o kadar da huzursuz edici bir anlatımla karşılaşacaklar. Alia Trabucco Zeran'ın romanından uyarlanan yapım, kırsaldan şehre gelen genç bir kadının, hizmetçi olarak girdiği varlıklı bir evde küçük bir kız çocuğuyla kurduğu ilişkiyi merkeze alıyor.

Hikaye, sınıfsal uçurumların gündelik hayatın sıradanlığına nasıl sızdığını gösteriyor. María Paz Grandjean ve Rosa Puga Vittini, bu mesafeli ama tuhaf biçimde yakın bağı perdeye oldukça doğal bir şekilde taşıyorlar. Başta duygusal bir aidiyet gibi başlayan bağ, zamanla üzerindeki baskıyı artıran bir gerilime evriliyor.

Sotomayor, toplumsal eleştiriyi bağırmadan, daha çok bir atmosferin içine yayarak yapmayı seçmiş. Gerçi benzer temaları işleyen The Maid gibi filmleri anımsatan bir tarafı olsa da, buradaki gerilim daha çok aidiyet ve sınırların nereye kadar çizilebileceği üzerine kurulu. Her şey, bir çocuğun dünyası ile ona bakım veren kişinin dünyası arasındaki o aşılmaz duvarla ilgili aslında.