Freddy'nin Ölümü: Son Kabus, 1991 yılına gelindiğinde meşhur katilimizin hikayesini iyice karikatürize ve absürt bir noktaya taşıyordu. Rachel Talalay yönetmen koltuğunda otururken, Robert Englund'u yeniden Freddy rolünde, Lisa Zane'i ise onun peşine düşen karakterle izliyoruz. Film, Springwood kasabasında kalan son genci avlama çabasının ötesine geçip Krueger'ın geçmişindeki karanlık noktalara, özellikle de kızıyla olan ilişkisine odaklanıyor. Gerçi serinin önceki filmlerine kıyasla daha mizahi ve yer yer gerçeküstü bir tona sahip olduğunu söylemek gerek.

Dönemin teknolojik hevesiyle 3D efektlerin denendiği ilk yapım olma özelliği taşıyor. Bu tercih, görsel tercihlerde oldukça deneysel bir hava estirdi.

Ortaya çıkan sonuç, serinin korku dozu yüksek ciddiyetinden ziyade, kendi mitolojisini biraz daha alaya alan ve arka planını genişleten bir anlatı oldu. A Nightmare on Elm Street veya Freddy vs. Jason gibi yapımların kurduğu o karanlık atmosfer, burada yerini daha şaşkınlık verici ve renkli bir kapanışa bırakıyor. Wes Craven's New Nightmare ile kıyaslandığında ise çok daha farklı bir kulvarda ilerlediği aşikar. Hikaye, efsanenin nasıl başladığına dair bazı parçaları bir araya getirirken, Freddy'nin karakter derinliğine dair de beklenmedik detayları masaya döküyor.