Frankenstein, 2015 yılında Bernard Rose tarafından modern Los Angeles sokaklarına taşınan bir uyarlama. Hikaye, geleneksel anlatıların aksine yaratıcılardan ziyade yaratılanın gözlerine odaklanıyor. Xavier Samuel’in hayat verdiği Adam, laboratuvar ortamından çıkıp şehrin gri gerçekliğiyle tanıştığında sadece fiziksel bir yıkımla değil, insan olmanın getirdiği ağır yükle de boğuşuyor. Carrie-Anne Moss ve Danny Huston, bilimin etik sınırlarını zorlayan iki bilim insanı olarak bu karanlık tabloda yerlerini alıyor.

Kendi deyimiyle bir canavar, aslında sadece ait olabileceği bir yer arıyor.

Rose, yönetmen koltuğunda otururken konuyu oldukça rahatsız edici bir noktadan tutuyor. Candyman ya da Paperhouse gibi işlerin o kendine has, tekinsiz atmosferini andıran bir tonlama var filmde. Şiirsel bir hüzünle harmanlanmış bu trajik kaçış öyküsü, Adam’ın dünyayı anlama çabası ile modern insanın ona sunduğu acımasızlık arasındaki mesafeyi ölçüyor. Kamera, karakterin parçalanmış kimliğiyle birlikte şehrin sokaklarında dolanırken izleyiciye cevap vermekten çok, bazı yaraların kapanmayacağını hatırlatıyor.