En Sevgiğim Pastam, Tahran'da kendi halinde bir düzen kurmuş 70 yaşındaki Mahin'in sessiz dünyasına açılan bir pencere. Maryam Moghaddam ve Behtash Sanaeeha, bu 2024 yapımı dram ve komedi karışımı filmde, yıllar sonra aşkla tekrar karşılaşmanın insanda yarattığı o çocuksu heyecanı ve hüznü odağına alıyor. Lili Farhadpour ile Esmail Mehrabi, aralarında kurdukları naif bağla hikayeyi bir akşam yemeğinin sınırlarına hapsediyor. Yalnızlığın getirdiği alışkanlıklar, beklenmedik bir tanışmayla yerini nostaljik bir akışa bırakıyor.

Yönetmenlerin kendi ülkelerindeki yasal süreçlerle uğraşmak zorunda kalıp dünya prömiyerine katılamamış olmaları, aslında filmin taşıdığı o naif ruhun ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor. Beyaz İneğin Türküsü gibi üretimlerde gördüğümüz o toplumsal gerçeklik damarı burada daha sakin, daha kişisel bir tona bürünüyor.

Gerçi hayatın her yaşta yeni bir sürpriz barındırabileceğini söylemek kolay ama bunu ekranda bu kadar sade bir dille gösterebilmek başka bir maharet. Kamera, İran'daki o gündelik hayatın ritmini yakalarken ne büyük dramlara yaslanıyor ne de kahkahalarla dolu bir komedi vadediyor. Sadece yaş almanın getirdiği o dingin kabulleniş ve bir anlık cesaretin kapısını aralıyor. Bazen sadece bir akşam yemeği, bir hayatı tümüyle değiştirebiliyor.