Elf, 2003 yılında Jon Favreau yönetmenliğinde perdeye taşındığında, Kuzey Kutbu’nun o masalsı atmosferini New York’un karmaşasıyla birleştiren farklı bir deneme olmuştu. Hikaye, Noel Baba’nın atölyesinde elfler arasında büyüyen Buddy ismindeki bir insanın, kendi köklerini bulmak amacıyla büyük şehre adım atmasını konu alıyor. Will Ferrell, bu karakterin saf ve biraz da sakar dünyasını oldukça samimi bir yerden yakalıyor. Yan rollerde ise James Caan ve Zooey Deschanel, Buddy’nin yabancısı olduğu bu modern dünyaya uyum sağlama çabasına kendi renklerini katıyorlar.

Gerçi film, komedi ve fantastik ögeleri bir araya getirirken Noel ruhunu çok da ciddiye almayan, daha çok eğlenceli ve hafif bir ton yakalamayı başarıyor.

Buddy’nin insan dünyasındaki şaşkınlıkları, aslında çevresindeki insanların hayatı ne kadar karmaşık hale getirdiğini gösteren bir ayna görevi görüyor. The Santa Clause veya Home Alone gibi yapımlarda gördüğümüz o klasik Noel sıcaklığı, burada biraz daha farklı bir enerjiyle vücut buluyor. Yönetmen Favreau, modern bir şehirde geçen bu masalsı arayışı, çok fazla zorlama çabaya girmeden, eldeki malzeme kadar doğal bırakmayı tercih etmiş. Sonuçta ortaya çıkan şey, karlı sokakların soğuğunu evinizin içine taşıyan, izlerken insanı huzursuz etmeyen bir atmosfer.