Duvara Karşı, Fatih Akın’ın Hamburg’dan İstanbul’a uzanan o sert ve gerçekçi dünyasının en net fotoğrafı belki de. 2004 yılında Berlin’de Altın Ayı’yı aldığında, pek çok kişiyi hem mekan kullanımı hem de karakterlerin hamlığıyla çarpmıştı. Hikaye aslında basit bir çıkış noktasına sahip: Almanya’da yaşayan ve hayattan umudunu kesmiş iki karakter, aile baskısından kaçmak için bir formalite evliliği yapıyor.

Birol Ünel ve Sibel Kekilli’nin canlandırdığı Cahit ile Sibel, başta sadece kendi yollarında ilerlemeyi düşünseler de işler planladıkları gibi gitmiyor. 2000’lerin başındaki o tekinsiz atmosfer, yerini giderek birbirine yıkım getiren tutkulu bir ilişkiye bırakıyor. Gerçi Fatih Akın’ın sinemasında karakterlerin hiçbir zaman kolay bir yolu olmuyor; Yaşamın Kıyısında ya da Kısa ve Acısız gibi yapımlarında gördüğümüz o huzursuzluk burada çok daha keskin.

Film, iki insanın birbirine tutunmaya çalışırken kendi hayatlarını nasıl paramparça ettiğini anlatıyor. Ne romantik bir masal ne de klişe bir dram; sadece iki insanın birbirine çarpıp geri dönmesi.