Dunkirk, İkinci Dünya Savaşı sırasında Fransa'nın Dunkerque kıyılarında sıkışan Müttefik askerlerinin kaderine odaklanıyor. 1940 yılının o gerilimli atmosferinde geçen film, devasa bir tahliye operasyonunu kara, deniz ve hava cephelerinden ele alıyor. Christopher Nolan yönetmen koltuğunda; Fionn Whitehead, Tom Hardy, Mark Rylance, Cillian Murphy ve Kenneth Branagh gibi isimlerle çalışırken, alışılmışın dışında bir tercih yaparak hikayeyi diyaloglardan ziyade görselliğin gücüne emanet etmiş.

Açıkçası filmde zaman algısı çok farklı işliyor. Hans Zimmer'ın saat tıkırtısını anımsatan müzikleri, karakterlerin yaşadığı çaresizliği ve o amansız zaman yarışını doğrudan hissettiriyor. Minimalist bir yaklaşım var.

Mekanların soğukluğu ve askerlerin hayatta kalma arzusu, 1917 veya Saving Private Ryan gibi türün diğer örneklerinde görmeye alıştığımız dramatik derinliğin ötesinde, daha saf bir fiziksel baskı yaratıyor. Kamera, savaşın merkezinden ziyade insanın o dar alandaki kıstırılmışlığına bakıyor. Nolan'ın yaklaşımı, izleyicinin savaşın gürültüsünden çok, o anın ağırlığını taşımasına izin veriyor.