Dr. Dolittle, 1998 yılında vizyona girdiğinde Eddie Murphy’yi merkezine alan neşeli bir komedi olarak hafızalara kazındı. Betty Thomas’ın yönetmen koltuğunda oturduğu bu yapım, Hugh Lofting’in klasikleşmiş roman serisinden esinlenmiş olsa da, izleyiciye doğrudan kitaba sadık bir uyarlama sunmak yerine kendi özgün yolunu çizmeyi tercih ediyor. San Francisco’nun modern temposunda geçen hikaye, küçük yaşlarda hayvanlarla konuşabildiğini fark eden ancak yetişkinliğinde bu yönünü tamamen bastıran başarılı bir doktorun, aniden eski yeteneğine geri dönmesiyle renkleniyor.

OSSİE Davis ve Oliver Platt gibi isimlerin eşlik ettiği bu fantastik aile komedisi, aslında oldukça basit bir karmaşaya odaklanıyor. Yıllarca görmezden geldiği hayvanlar aleminin gürültülü yardım talepleri arasında sıkışan bir doktorun, iş hayatı ve ev düzeniyle arasındaki bağı koruma çabası, filmin mizah yükünü de beraberinde getiriyor. Ne var ki, Dr. Dolittle’ın yaşadığı bu kaotik dönüşüm, sadece bir yetenek meselesi değil; aslında çevresine karşı duyarsızlaşan bir insanın yeniden dünyaya kulak vermesini anlatan eğlenceli bir süreç.

The Nutty Professor ya da Flubber gibi o dönemin benzer aile komedileriyle aynı frekansta seyreden yapım, karmaşık bir anlatı peşinde koşmuyor. İnsanların konuşmalarını duymaktan yorulmuş birinin, hayvanların dürüstlüğüyle yüzleşmesi filmin temel dayanağını oluşturuyor. Sonuçta ortaya çıkan tablo, karakterin iç dünyasındaki değişimi hafif ve samimi bir dille yansıtmayı başarıyor.