Orta yaşlı bir adam, kendini sıradan bir günün içinde bulur. Ancak etrafındaki her şey yavaş yavaş anlamını yitirmeye başlar.

Evindeki eşyalar, sokaktaki insanlar, hatta aynadaki yansıması bile ona yabancılaşır. Gerçeklikle hayal arasındaki çizgi bulanıklaştıkça, adamın zihninde kopuk imgeler ve tekrarlayan sesler belirir.

Bir anda tanıdık yüzler tanınmaz hale gelir. Karısı, komşusu, iş arkadaşı; herkes birer dekorasyona dönüşür.

Adam, bu oyunda kendi rolünü sorgulamaya başlar. Herkes bir maske takmıştır ve o da bu maskelerden birine bürünmek zorunda kalır.

Ama hangi maske gerçek benliğini yansıtır? Bu sorunun cevabı, onu daha derin bir boşluğa sürükler.

Sonunda adam, tüm bu kaosun ortasında sessiz bir teslimiyete ulaşır. Dekorlar yerli yerindedir ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildir.

O, bu sahnede hem figüran hem de seyirci olmayı kabul eder. Gerçeklik, belki de hiç var olmamış bir yanılsamadan ibarettir.