Deccal, Lars von Trier'in yönetmen koltuğunda oturduğu ve 2009 yılında izleyiciyle buluşan, tür olarak dram, korku ve psikolojik gerilim öğelerini bir arada sunan bir çalışma. Willem Dafoe ve Charlotte Gainsbourg'un başrolleri paylaştığı yapım, çocuklarını talihsiz bir kazada yitiren bir çiftin, yas sürecini aşmak için inzivaya çekildikleri Eden adlı orman evinde yaşadıkları ağır ruhsal yıkımı konu alıyor.

Açıkçası bu filmi izlerken yönetmenin o dönem içinden geçtiği zorlu depresyon sürecinin izlerini her karede hissedebiliyorsunuz. Adeta bir terapi seansı gibi tasarlanmış; karanlık, kasvetli ve oldukça rahatsız edici bir atmosferi var. Kendi iç dünyalarının labirentlerinde kaybolan iki insanın şiddet dolu yüzleşmesi, sembolik anlatımıyla izleyiciyi köşeye sıkıştırıyor.

Trier'in benzer temalar üzerine yoğunlaştığı Melancholia veya Nymphomaniac gibi işlerine kıyasla, bu film insanın karanlık yanına daha çıplak bir bakış atıyor. Doğa tasvirleri huzur vaat etse de, aslında karakterlerin içsel çöküşünü hazırlayan birer sahneye dönüşüyor. Filmin bıraktığı o ağır his, kapanış jeneriği aksa bile uzun süre zihinden çıkmıyor.