Dalga, 2015 yılında izleyiciyle buluştuğunda felaket filmlerinin o alışıldık gösterişli dünyasından biraz ayrılan, daha çok insani boyutuna odaklanan bir işti. Yönetmen Roar Uthaug, Norveçli bir jeologun Geiranger Fiyordunda fark ettiği çatlağın yarattığı gerilimi oldukça soğukkanlı bir dille perdeye aktarıyor. Kristoffer Joner ve Ane Dahl Torp, felaketin eşiğindeki bir ailenin yaşadığı çaresizliği ve zamanla olan yarışını dengeli bir oyunculukla yansıtıyor.

Filmin altındaki gerçeklik payı aslında hikayeyi biraz daha huzursuz kılan cinsten. Åkerneset çatlağının çökme riski ve bölgenin geçmişindeki tarihi kaya düşmeleri, bu kurgusal anlatının temelini oluşturuyor. Olaylar gelişirken sanki her an olabilecek bir durumu izliyor gibi hissetmek kaçınılmaz.

San Andreas Fayı veya Greenland gibi benzer ölçekteki yapımlara kıyasla daha küçük bir ölçekte, daha odaklı bir yıkım anlatıyor. Doğa, burada sadece bir arka plan değil; doğrudan hikayenin merkezinde duran, kendi kurallarıyla hareket eden bir başrol oyuncusu gibi. Suların yükselişiyle birlikte insanın çaresizliği, belki de filmin en çıplak kaldığı anlar.