Çocukluk, sinemada zamanın nasıl aktığını üzerine düşünmek için nadir fırsatlardan birini sunuyor. Yönetmen Richard Linklater, Teksas'ta geçen bu hikayeyi anlatırken alışıldık bir prodüksiyon süreci izlemiyor. 2002 ile 2013 yılları arasında, yani tam 12 yıl boyunca aynı oyuncu kadrosuyla, aralıklarla çekim yaparak Mason isimli bir çocuğun 6 yaşından 18 yaşına kadar büyümesine tanıklık ediyor. Ellar Coltrane’in gerçek hayattaki fiziksel ve zihinsel dönüşümü, Patricia Arquette ve Ethan Hawke’un canlandırdığı ebeveyn karakterlerinin değişimleriyle birleşince ortaya oldukça doğal bir akış çıkıyor.

Açıkçası, kurgulanmış bir senaryodan ziyade bir yaşamın kendi hızında ilerleyişini izliyoruz. Bir çocuğun okula başlamasından mezuniyetine kadar geçen o uzun koridor, aslında hepimizin içinden geçtiği ama çoğu zaman detaylarını unuttuğumuz o ince ayrıntılarla dolu.

Sıradan gibi görünen ama aslında her biri hayatı şekillendiren anlar, filmde büyük bir olay örgüsüne ihtiyaç duymadan yerini buluyor. İnsan büyümenin ne kadar yavaş ve sessiz bir süreç olduğunu, ekranın karşısında bu 12 yıllık yolculuğu izlerken tekrar hatırlıyor. Bazen sadece bir sofranın etrafındaki küçük bir tartışma, bazen de bir taşınma telaşı insanın karakterini inşa eden tuğlalar haline geliyor. Linklater bu gözlemsel yaklaşımıyla, Before Sunrise veya Lady Bird gibi yapımlarda gördüğümüz o samimi büyüme sancılarını farklı bir boyuta taşıyor.