Çocukların Treni, 1946 yılının İtalya'sında, savaşın enkazından kurtulmaya çalışan bir çocuğun hikayesini anlatıyor. Yönetmenliğini Cristina Comencini'nin üstlendiği yapımda Barbara Ronchi, Serena Rossi, Christian Cervone ve Stefano Accorsi gibi isimleri izliyoruz. Film, gerçek bir tarihsel olaya, o dönemde Napoli'deki yoksul ailelerin çocuklarını kuzeydeki geçici koruyucu ailelere ulaştıran 'mutluluk trenlerine' dayanıyor.

Yedi yaşındaki Amerigo'nun çıktığı yolculuk, aslında sadece coğrafi bir yer değiştirmeden ibaret değil. Napoli'nin yıkımından kuzeyin bambaşka bir yaşam tarzına savrulan küçük bir çocuğun, sevgi ve fedakarlık gibi kavramlarla ilk kez tanışmasını izlemek garip bir hüzün bırakıyor insanda.

Açıkçası, dönemin ruhunu yansıtmak konusunda oldukça titiz bir iş çıkarılmış. Kamera, büyük trajedilerden ziyade bu ayrılığın küçük bir çocuğun dünyasındaki izlerine odaklanıyor. Geçmişin yaralarıyla bugünün beklentileri arasındaki o ince çizgi, hikayenin merkezinde sessizce duruyor. Her tercih bir vazgeçiştir, diyor film bir yerde. İnsanın kendi kökleri ile yeni bir hayata tutunma arzusu arasındaki o bitmek bilmeyen denge arayışı, hikayenin ağırlık merkezini oluşturuyor.