Climax, Gaspar Noe'nin 1996 yılında terk edilmiş bir okul binasında geçen, klostrofobik bir kaos tasviri. Sofia Boutella ve Kiddy Smile gibi isimlerin başı çektiği bir grup dansçı, yoğun geçen provaların ardından küçük bir kutlama yapmak ister. Ancak içtikleri sangriaya karışan LSD, sıradan bir partiyi yavaş yavaş bir psikolojik yıkıma dönüştürür.

Ekranda izlediğimiz o tekinsiz atmosferin ardında ilginç bir üretim süreci var. Filmin neredeyse tamamı, oyuncuların hiçbir diyalog metni olmadan, tamamen doğaçlama yaptıkları çekimlerle sadece 15 günde tamamlanmış. Bu durum, ortaya çıkan o ham ve yer yer rahatsız edici enerjiyi doğrudan açıklıyor.

Korku ve dram türlerinin sınırlarında dolaşan bu hikaye, topluluğun bir arada kalma çabasının nasıl hızla şiddet içeren bir çözülmeye dönüştüğünü sergiliyor. Noe'nin diğer işlerinde de gördüğümüz o görsel dilin, burada kapalı bir mekanın daraltıcı etkisiyle birleştiğini söylemek mümkün. Kamera bir an olsun dansçılarla beraber soluk alıp vermeyi bırakmıyor.