Cennetin Çocukları, 1990'lar Tahran'ının arka sokaklarında geçen, yoksulluğu ancak o denli naif ve samimi bir dille anlatan Mecid Mecidi imzalı bir yapım. Amir Farrokh Hashemian ve Bahare Seddiqi'nin hayat verdiği Ali ve Zehra kardeşler, kaybolan bir ayakkabı çiftinin yarattığı sessiz krizin ortasında kalıyor. Ailelerinin geçim derdini bildikleri için yaşadıkları çaresizliği kimseye sezdirmeden, bir çift ayakkabıyı sırayla kullanarak okul ile ev arasında adeta bir mekik dokuyorlar.

Bu dram, sinema bütçelerinin devasa boyutlara ulaştığı dünyada sadece 180 bin dolarlık harcamayla nasıl bir derinlik yakalanabileceğini kanıtlıyor. Mecidi, süslü anlatımlara sapmadan, çocukların saf dünyasından bir dayanışma öyküsü çıkarıyor.

Hatta İran sinemasının Oscar adaylığı kazanan ilk yapımlarından biri olması da aslında bu sadeliğin bir sonucu. Bisiklet Hırsızları veya Canım Kardeşim gibi yapımların izleyicide bıraktığı o buruk ama sıcak his, burada da kardeşlerin birbirine tutunuşuyla kendini hatırlatıyor. Küçük bir ayakkabı hikayesinin, insanın en temel değerlerine dair bu kadar çok şey söyleyebilmesi yönetmenin bakış açısındaki feraseti gösteriyor.