Çarpık Çizgiler, 1979 yılının İspanya’sında, klostrofobik bir psikiyatri kliniğinin koridorlarında başlıyor. Yönetmen Oriol Paulo, Torcuato Luca de Tena’nın klasikleşmiş romanını perdeye taşırken, özel dedektif Alice Gould karakteri üzerinden izleyiciyi tekinsiz bir labirente sokuyor. Bárbara Lennie ve Eduard Fernández’in sırtladığı yapımda, bir ölüm vakasını aydınlatma amacıyla hastaneye sızan bir kadının, gerçekle kurgu arasındaki sınırları yavaş yavaş kaybetmesine tanıklık ediyoruz.

Açıkçası hikaye, karakterin kendi zihniyle girdiği çatışmayı merkeze alıyor.

Gerilim dozu yüksek, psikolojik bir düğüm bu. Görünmeyen Misafir gibi yapımlardan aşina olduğumuz o karmaşık kurgu mantığı burada da iş başında. Ne var ki, hastane duvarlarının ardındaki atmosfer, doğruları bulmanın sanıldığı kadar kolay olmadığını hatırlatıyor. Yönetmen, izleyiciye kimin akıl hastası kimin gözlemci olduğunu çözmesi için pek de boşluk bırakmıyor.