Buzlar Kraliçesi, Lucile Hadžihalilović’in 1970'li yılların atmosferini kullanarak perdeye taşıdığı, gerçeklik ile masalsı olanın birbirine karıştığı bir çalışma. 2025 Berlin Film Festivali'nden Gümüş Ayı ödülüyle dönen yapım, evinden uzaklaşan Jeanne adlı genç bir kızın bir film stüdyosuna sığınmasıyla başlıyor. Dram ve fantastik ögeleri bir arada tutan hikayede, stüdyonun tozlu ve tekinsiz koridorlarında Marion Cotillard’ın hayat verdiği gizemli aktris Cristina ile yolu kesişiyor.

Clara Pacini’nin canlandırdığı Jeanne ve Cristina arasındaki ilişki, basit bir hayranlıktan ziyade, zamanla tuhaf bir bağlılığa dönüşüyor. Bu etkileşim, filmin psikolojik dozunu artırırken, izleyiciyi de bir stüdyo setinin yapaylığı içinde gerçeğin nerede bittiğini sorgulamaya itiyor. Açıkçası, Mulholland Drive veya yönetmenin önceki işleri olan Innocence ve Evolution’ın o kendine has, biraz huzursuz edici dünyasını sevenler burada tanıdık tınılar bulacaktır.

Karanlık bir masal anlatıcılığı. Hadžihalilović, görüntünün gücünü yine kelimelerin önüne koyuyor. Film, sadece bir stüdyonun kapılarını aralamakla kalmıyor, o stüdyonun içinde kurulan yapay dünyaların insan zihni üzerindeki etkisini ağır ağır işliyor. Sonuçta ortaya çıkan şey, sisli bir aynaya bakmak gibi; ne kadar yaklaşırsanız yansıma o kadar bulanıklaşıyor.