Büyük Balık, Tim Burton sinemasının belki de en samimi ve kişisel duraklarından biri. 2003 yapımı bu film, Ewan McGregor ve Albert Finney’nin hayat verdiği baba figürü üzerinden, gerçeğin ve kurgunun sınırlarını bulanıklaştırıyor. Daniel Wallace’ın aynı adlı romanından uyarlanan hikaye, ölmek üzere olan babasının abartılı anılarıyla büyümüş bir oğlun, bu masalsı anlatıların arkasındaki gerçek hayata ulaşma çabasını anlatıyor. Güney Alabama’nın tozlu yollarından babanın zihnindeki renkli ve tekinsiz hayal dünyasına uzanan yolculuk, dram ile fantastik ögeleri öyle iç içe geçiriyor ki, bazen neyin yaşandığını neyin hayal edildiğini ayırmak pek mümkün olmuyor.

Gerçi film, zaman zaman insana Forrest Gump veya Benjamin Button gibi karakter odaklı, dönem duygusu yüksek anlatıları hatırlatabiliyor.

Yönetmen burada görsel şovdan ziyade, bir baba ile oğul arasındaki o karmaşık ve kırılgan duygusal bağı ön plana çıkarıyor. Hikaye anlatıcılığı, bir yaşam biçimi olarak ele alınıyor. İnsanların kendi hayatlarını nasıl kurguladıklarına, acılarını veya sevinçlerini hangi masalların içine sakladıklarına odaklanan nostaljik bir tınısı var. Sonuçta gerçeğin ne olduğu, bazen o gerçeği nasıl anlattığımızdan çok daha az önem taşıyor.