Blade Runner 2049: Bıçak Sırtı, Denis Villeneuve yönetmenliğinde, 2017 yılının sonlarına doğru izleyiciyle buluştuğunda bilim kurgu türündeki beklentileri oldukça kendine has bir noktaya taşımıştı. Ryan Gosling’in canlandırdığı memur K karakterinin, distopik Kaliforniya’nın tozlu ve karanlık sokaklarında tesadüfen keşfettiği bir sır, onu otuz yıldır kayıp olan Rick Deckard’ı, yani Harrison Ford’u bulmaya sürükleyen bir yolculuğun fitilini ateşliyor. Aksiyon ve dramın iç içe geçtiği bu hikaye, insan olmanın tanımı üzerine oldukça ağır tempolu ve melankolik sorular soruyor.

Görüntü yönetimi ve görsel efekt dallarında Oscar heykelciğini eve götürmüş olması aslında şaşırtıcı değil. Filmi izlerken o atmosferin üzerinize sinmemesi imkansız.

Arrival ya da Dune gibi yapımların izini takip edenler, yönetmenin burada da benzer bir görsel dil kurduğunu fark edecektir. 2049 yılının o soğuk ve boğucu geleceğinde, teknolojinin gelişimi ile insan ruhunun arayışı arasındaki dengesizlik, her sahnede insanın zihnini meşgul etmeye devam ediyor. Hikaye, cevap vermekten ziyade sorduğu sorularla kendine ait bir alan açıyor.