Bir Zamanlar, Dublin sokaklarının gri tonlarında geçen, John Carney imzalı mütevazı bir çalışma. 2007 yılında vizyona giren bu romantik drama, merkezine sokak müzisyenliği yapan bir adamla göçmen bir kadını alıyor. Glen Hansard ve Markéta Irglová, müzikal bir tutkunun etrafında birbirlerinin hayatına dokunan iki yabancıyı canlandırıyor.

İşin ilginç yanı, film boyunca ana karakterlerin isimlerini hiçbir zaman öğrenmiyoruz. Jenerikte bile sadece Guy ve Girl olarak geçiyorlar. Bu sadelik, hikayenin doğal akışını bozmadan duygusal yoğunluğunu artırıyor. Bir hafta boyunca süren o müzikal keşif süreci, hem sinematik hem de insani açıdan oldukça samimi bir gerçeklik sunuyor.

Kamera, tıpkı Sing Street veya Begin Again yapımlarında olduğu gibi, karakterlerin iç dünyasına odaklanmayı seviyor. Görkemli dekorlar ya da büyük dramatik çatışmalar yerine, notaların ve sessiz anların arkasındaki o kırılgan ortaklığı izlemek, filmin ritmini belirleyen yegane unsur oluyor. Müzik, burada sadece bir araç değil; karakterlerin söyleyemediklerini dile getiren ana dil haline geliyor.