Bir Konuşabilse, 2003 yılında Sofia Coppola'nın vizöründen Tokyo'nun o bitmek bilmeyen ışıklarına bakarken aslında kendi iç dünyamıza doğru ufak bir yolculuğa çıkarıyor. Bill Murray ve Scarlett Johansson'ın canlandırdığı iki yabancı, hayatlarının orta yerinde bir duraklama dönemindeler. Şehrin karmaşası ve dil bariyerleri arasında birbirlerini bulmaları, aslında tam da o yalnızlık hissinin doğal bir sonucu. Gerçi filmdeki birçok diyalog ve anlık tepki, çekimler sırasında oyuncuların doğaçlama yeteneğine bırakılmış; bu da ekrandaki o samimiyetin neden bu kadar organik hissettirdiğini açıklıyor.

Sadece iki insanın sessizliğini paylaştığı, 2000'lerin başındaki o melankolik atmosferde geçen bir dram.

Hikaye, büyük dramatik patlamalar yerine, gecenin karanlığında fısıldanan cümlelerin ve uzun bakışların etrafında dönüyor. Romantik bir film tanımına girse de, aslında daha çok o geçici ama yoğun insan bağlarına odaklanan sakin bir gözlem. Mekanın getirdiği izolasyon, karakterleri birbirine yaklaştırırken onları aslında oldukları kişiye biraz daha zorla yüzleştiriyor. Coppola, koca bir metropolün içinde küçücük kalmış iki ruhu izlerken, insanı kendi sesini duymaya teşvik eden bir dinginlik bırakıyor geride.