Beyaz Bant, Michael Haneke’nin 1913 yılının Kuzey Almanyası’na odaklanan, gerginliği diyaloglardan ziyade sessizlikten beslenen bir çalışması. 2009 Cannes Film Festivali’nden Altın Palmiye ile dönen yapım, Birinci Dünya Savaşı öncesi dönemi, küçük bir köyün dar sınırları içinde ele alıyor. Christian Friedel, Ernst Jacobi, Leonie Benesch ve Ulrich Tukur’un başrollerini paylaştığı bu dram ve gizem türündeki film, huzurlu görünen bir toplumun altındaki katı disiplin ve baskıcı eğitim anlayışının ne tür hasarlar açabileceğini sorguluyor.

Köyde yaşanan açıklanamaz kazalar, giderek bir ritüel havasına bürünüyor. Haneke, bu olayları merkeze alırken kamerasını soğukkanlı bir mesafede tutmayı tercih etmiş. Çocukların dünyasına yansıyan o karanlık otorite, hikaye ilerledikçe her sahnede biraz daha kendini belli ediyor.

Daha önce yönetmenin Caché veya Piyanist gibi işlerini görenler, bu mesafeli anlatımın izleyicide nasıl bir tedirginlik yarattığını tahmin edebilir. Gerçi film, tüm o gizemli atmosfere rağmen cevap vermekten kaçınıyor. Olayların ardındaki sır perdesi, aslında biraz da toplumun kendi vicdanına bırakılmış durumda.