Beşir'le Vals, Ari Folman'ın 1982 Lübnan Savaşı'na dair silinmiş anılarını takip eden bir zihinsel döküm aslında. Yönetmen, kendi hafızasındaki boşlukları doldurmak için eski arkadaşlarıyla bir araya gelirken, belgesel ve animasyonu alışılmışın dışında bir üslupla birleştiriyor. 2008 yapımı bu çalışma, savaşı sadece fiziksel bir yıkım olarak değil, zihnin kendini korumak için kurduğu savunma mekanizmalarının gölgesinde anlatmayı deniyor.

Açıkçası görseller, o karanlık ve gerçeküstü atmosferi yansıtırken izleyiciyi içine çekmekten ziyade, olanları bir yabancı gibi uzaktan ama dikkatle izlemeye zorluyor.

Sabra ve Şatila katliamı gibi ağır gerçeklerle yüzleştiği bu yolculukta Folman, savaşın bıraktığı izlerin zamanla nasıl birer gölgeye dönüştüğünü gösteriyor. Hafıza bazen kendine yalan söyler. Gerçi film de bu yalanın nerede başlayıp nerede bittiğini anlamaya çabalarken, animasyonun sağladığı özgürlükle o melankolik dünyayı kağıda dökmekten çekinmiyor. Persepolis veya Ateşböceklerinin Mezarı gibi işlerde gördüğümüz o kişisel yıkım hissi burada biraz daha kolektif bir suskunluğa evriliyor. Sonuç, geriye dönüp bakmanın ne kadar ağır bir yük olabileceğine dair sessiz bir tanıklık.