Bazen Daima Asla, yönetmen Carl Hunter'ın elinde, İngiltere'nin sakin kasabalarından birinde geçen oldukça karakteristik bir yolculuğa dönüşüyor. Bill Nighy, yıllar önce Scrabble yüzünden tartıştığı oğlunu kaybetmiş, terzilikle uğraşan Alan karakteriyle karşımıza çıkıyor. Filmin görsel dili, tam da bir terziden beklenecek şekilde titiz ve stilize. Karelerin simetrisi, karakterin iç dünyasındaki karmaşayı dengelemeye çalışan bir düzen arayışı gibi. Sam Riley'nin canlandırdığı diğer oğul ile girişilen iletişim çabası, hikayenin merkezinde duran o buruk mizahı besliyor. Gerçi yas süreci hiçbir zaman bu kadar zarif bir kıyafetle anlatılmamıştı.

Kayıp bir evladın izini sürmek genellikle ağır dramlara kapı aralar; ancak bu yapım, hüznü hafif bir ironiyle sarmalamayı tercih ediyor.

Duygusal bağlar, dil oyunları ve bir türlü düğmelenmeyen yaralarla uğraşırken, insan bazen sadece doğru kelimeyi bulmak ister. Oyun tahtasındaki harfler, hayatın telafi edilemeyen anlarına dair küçük ipuçları veriyor. Hunter, komedi ve dramı birbirine karıştırırken, izleyiciyi yormadan kendi içindeki o dingin boşluğu sorgulatıyor.