Babam İçin, Jim Sheridan tarafından 1993 yılında beyaz perdeye aktarılan, biyografik bir dramanın sınırlarını zorlayan bir yapım. Daniel Day-Lewis, Emma Thompson ve Pete Postlethwaite üçlüsünün merkezinde yer aldığı film, 1970'lerin Belfast ve Londra'sında geçen gerçek bir adaletsizliği anlatıyor. O yıllarda bir pub bombalamasıyla yanlışlıkla suçlanan Gerry Conlon'un hikayesi, kişisel bir dramdan çok daha fazlasını barındırıyor aslında.

Guildford Dörtlüsü olarak bilinen gerçek bir yargı skandalından beslenen film, Conlon'un masumiyetini ispatlamak için verdiği hukuk mücadelesini oldukça soğukkanlı bir biçimde işliyor. Aslında hikaye, bir oğlun babasının adını temize çıkarma çabasını, sistemin soğuk yüzüyle çarpıştırıyor. Day-Lewis'in oyunculuğu, karakterin geçirdiği dönüşümü hiçbir zorlama olmadan seyirciye aktarıyor.

Siyasetin bireylerin hayatlarını nasıl bir anda enkaza çevirebildiğini izlemek, filmin ağır ama gerçekçi temposunda kendini hissettiriyor. Bloody Sunday veya The Boxer gibi yapımlarda gördüğümüz o toplumsal huzursuzluk, burada daha çok aile içi bir yıkımla harmanlanmış durumda. Yönetmenin yaklaşımı, yaşanan acıların altını çizmek yerine, geride kalan sessizliği ve inatçı bir hukuk arayışını yansıtmaya odaklanıyor.