Babam, 2017 yapımı bir Nihat Durak filmi olarak, geçim derdi ve ailevi sorumluluklar arasında sıkışıp kalan bir babanın hikayesine odaklanıyor. Çetin Tekindor’un başrolünde olduğu yapım, zihinsel engelli oğluyla arasına ördüğü duygusal duvarları, Çanakkale’nin Gelibolu ilçesinde geçen bir süreçte yavaş yavaş yıkmasını konu alıyor. Melisa Şenolsun ve Berker Güven’in de dahil olduğu bu küçük dünyanın merkezinde, Yusuf’un fabrikasını kurtarma çabası ile evdeki yeni düzenin getirdiği sorumluluklar birbirine karışıyor.

Gerçi film, zaman zaman benzer temalarda gördüğümüz o klasik dramatik akışın içinde ilerlese de, baba ve oğul arasındaki mesafenin bir öğretmenin hayatlarına dahil olmasıyla nasıl yumuşadığını sakin bir tempoyla işliyor.

Yönetmen Durak, büyük trajedi beklentilerini bir kenara bırakıp, Çanakkale’nin coğrafyası eşliğinde insanın kendine ve sevdiklerine yabancılaşma sürecini odağına alıyor. Babam ve Oğlum ya da Dedemin İnsanları gibi aidiyet ve aile bağlarını sorgulayan diğer işlerin bıraktığı o tanıdık hüzün, burada da biraz daha kişisel bir ölçekte karşımıza çıkıyor.