Baba, Florian Zeller’in yönetmen koltuğuna oturduğu, 2020 yapımı bir çalışma. Anthony Hopkins ve Olivia Colman’ın başrollerini paylaştığı yapım, demansla yaşamayı sadece bir hastalık süreci olarak değil, zihnin kendi gerçekliğini yavaş yavaş yitirdiği bir bulmaca gibi ele alıyor. Londra’da günümüzü merkezine alan hikaye, 80 yaşındaki Anthony’nin dünyayı algılama biçimindeki çatlakları izleyiciye doğrudan yansıtıyor.

Anthony, kızının yardımlarını geri çevirerek bağımsız kalma çabasını sürdürüyor. Ne var ki, zaman ilerledikçe evdeki eşyalar, insanlar ve mekanlar arasındaki bağ kopuyor. Zeller, seyirciyi karakterin yaşadığı o klostrofobik ve melankolik atmosfere ortak ederek, belleğin nasıl kırılgan bir yapıya bürünebileceğini gösteriyor. Açıkçası, bu süreçte yaşanan karmaşa o kadar incelikli bir dille işlenmiş ki, izleyici de zaman zaman gerçeklik algısını sorgulamaya başlıyor.

Anthony Hopkins, bu rolüyle 83 yaşında En İyi Erkek Oyuncu Oscar’ına ulaştı. Bu, aynı zamanda ödül tarihinde bir oyuncunun bu kategorideki en ileri yaş başarısı. Still Alice veya Amour gibi yaşlılık ve bellek temalı yapımların o soğuk ve mesafeli duruşuna benzer şekilde, insanın kendi zihninde kayboluşunu izliyoruz. Gerçi bu film, tüm o karmaşanın içinde, insanın geçmişiyle kurduğu bağı da sessizce hatırlatıyor.