Azap, Natalie Erika James imzalı 2020 yapımı bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Emily Mortimer, Robyn Nevin ve Bella Heathcote’un başrollerini paylaştığı film, korku türünün sadece jump-scare anlarından ibaret olmadığını hatırlatan bir iş. Avustralya’nın kırsalında, izole bir aile evinde geçen hikaye, Edna adındaki yaşlı bir kadının kaybolmasıyla başlıyor.

Kızı ve torunu eve döndüğünde Edna geri dönüyor; ama bir şeyler yerinde değil. Ev, adeta ailenin kendi içinde barındırdığı geçmiş travmalarla birlikte ağırlaşıyor. Yönetmen, bunama ve yaşlılık gibi zorlu süreçleri fiziksel bir mekana hapsolmuş karanlık bir metafora dönüştürüyor. Hereditary ya da The Babadook gibi filmlerden aşina olduğumuz o tekinsiz atmosfer burada da hakim. Açıkçası, evin duvarlarının giderek daraldığını hissetmemek elde değil.

Yavaş tempolu ilerleyen bu psikolojik gizem, korkuyu dışarıdaki bir canavardan ziyade içerideki değişimin kendisine bağlıyor. Kasvetli bir tonu var. İzleyicinin üzerine çöken bu ağırlık, hikaye ilerledikçe karakterlerin hafızaları ve bağları arasındaki çatlakları daha belirgin kılıyor. Gerçek bir yaşlanma hikayesi ile korku öğeleri arasındaki geçişler oldukça doğal. Sonuçta odak, bir evin içine hapsolan varlıktan çok, aile olmanın getirdiği kaçınılmaz kayıplar üzerine kurulu.